Hoe overleef je een horrornacht?

Dit was een horrornacht!

Ik beleefde een horrornacht en het had niets met Halloween te maken.
Maar meer over vluchten van de werkelijkheid en terechtkomen in een nieuwe niet leuke werkelijkheid.

Rust

Ik wilde rust. Het enige wat ik nodig had was rust. Rust is waar mijn brein om vroeg. Rust is waar mijn lijf om vroeg. Rust is waar mijn creativiteit om vroeg. Gewoon Rust. Snap je?

Wat deed ik?

Ik vind het soms moeilijk om met een volwassen zoon samen te wonen. Eén die anders tegen het leven aankijkt. Eén die lief, creatief, talentvol, knap, mijn vlees en bloed is en waar ik bovendien eindeloos van hou. Maar volledig gericht op zichzelf en  alleen thuis komt om de koelkast leeg te eten, te slapen, lang te douchen en de wasmand vol te gooien.

Ik hoor je denken, dat is het product van je eigen opvoeding Jolanda. En dat klopt helemaal! Maar ik mag ook af en toe rust nemen van mijn eigen consequenties. Vind ik. Maar goed, terug naar mijn horrornacht. Ik vluchtte dus uit huis om naar een vakantiepark te gaan.

Ik dacht lekker even buiten (ik mis een tuintje), het is nog mooi weer en dan kan ik even ongestoord werken aan mijn bedrijf. Want ik voel dat dat nodig is.

Meteen in de actiestand

Ik vond dat ik van de aankomstdag een vakantiedag mocht maken. Ik ging vroeg weg, ging wat winkelen, maakte een wandeling, dronk een drankje op het terras en ging toen inchecken.

Eenmaal de boel op de plek gooide ik de laptop open en ging aan het werk. Want de hele dag heb ik lopen denken aan alles wat ik nog moest doen. Dat gaf natuurlijk geen rust.

Ik had besloten om die funnel nog eens goed aan te pakken, mijn website om te gooien, en mijn producten opnieuw onder de loop te nemen.
Maar voordat ik dat kon doen had ik nog wat werk voor klanten.
Ik deed het werk voor klanten en toen viel mijn brein stil.
Geen inspiratie, geen idee meer wat mijn plan was en ik wist niet waar ik moest beginnen.

Ik gaf het op en ging naar bed

Ik kwam immers om uit te rusten en ik was doodmoe. Het bed was hard, als ik op mijn zij ging liggen leek het wel of ik daar een blauwe plek had. Maar ik voelde dat ik rustig werd.

Wist ik veel dat ik een horrornacht tegemoet ging.

Nadat ik toch een houding had gevonden en ik net in slaap dreigde te vallen begon er een mug om mijn oor te zoomen. Zzzzzzzzz, daar werd ik gek van. Zelfs onder de dekens liggen hielp niet. Dus ik het licht weer aan en op muggenjacht.

Ik kon hem niet vinden.

Ik paste allerlei ontspanningstechnieken toe en viel toch in slaap.
Af en toe schrok ik wakker van een eikeltje dat van de boom op mijn chalet viel. Niet alleen maakte dat herrie op mijn dak maar ook op dat van mijn buren. Het leek wel alsof ik in een drumstel sliep. Ik werd weer wakker, zocht naar de mug, gaf het op en met ontspanningsoefeningen viel ik weer in slaap. Zo ging dat een paar keer.

Wat een berg sirenes!

Tot ik rond drie uur een berg sirenes hoorde. Ik dacht nog… jeetje er is ergens iets ergs aan de hand. En zo reden ze ‘mijn’ park op. #help

Ik keek naar buiten en zag geen brand maar wel de flitsen van de sirenes die ook gewoon luidruchtig aanbleven om ons te waarschuwen.

Wat moet ik doen? Moet ik nu evacueren of deuren en ramen sluiten? Uuh…. Ik besefte dat ik toch niet zo scherp was midden in de nacht. Ik deed het raam open die ik de avond van te voren had gesloten uit angst, en stak nieuwsgierig en angstig mijn kop uit het raam om te ontdekken wat ik moest doen.

Een bergje politieagenten en honden vlogen met grote snelheid over het park met van die felle lichten. Ik kijk uit het raam en een stoere politieagente scheen recht in mijn ogen, ze zag me waarschijnlijk aan als een bang hertje en liep snel door.

‘Heb je hem al?’ ‘Zie je hem al?’ galmde het over het park. Mijn buurman sprak de politie aan, hij had net iemand voorbij zien rennen. Dus ook voorbij mijn chaletje. #help

Daar lag ik dan alleen in een vreemd bed een beetje onveilig te zijn

Ik weet wel iets meer over mezelf. Ik ben een angsthaas. Ik loop weg van het gevaar en zoek het niet op. Godzijdank dat er politieagenten zijn die wel in de bres springen bij gevaar.
Ik hoorde de geluiden om me heen en besefte me dat ik mijn angst aan het voeden was met mijn gedachten.

  • Dadelijk staat hij bij mij binnen
  • Heeft hij een wapen
  • Dan komt er een schietgevecht en de verloren kogel schiet zo in mijn hoofd
  • En… en… en… en….

Je kent het wel. Dat zijn allemaal niet helpende gedachten.

Het begint met bewustwording

Je kunt jezelf niet aanpakken als je niet bewust bent dat je jezelf aan het saboteren bent.

Hoe ben ik toch nog in slaap gevallen?

Ik heb mijn denkschema er eens bij gepakt. Wat zijn feiten wat zijn gedachten? Waar kan ik iets aan veranderen en wat ligt buiten mijn macht?

Ik heb nare gedachten omgebogen naar helpende gedachten.

‘Wat fijn dat de politie dit serieus neemt en met zoveel vakmensen ons komt helpen. We zijn in goede handen.’

‘De angst van de vluchteling is ook groot, hij kijkt wel uit om aandacht op zichzelf te vestigen, hij is zich aan het verstoppen en houdt zich stil.’

‘De deuren en ramen zijn dicht, meer kan ik niet doen.‘

‘Of ik nu bang ben of niet bang ben, dat verandert niets aan de situatie. ‘

Ik deed een paar ademhalingstechnieken en ik dreigde in slaap te vallen, zzzzzzzzz ging het rondom mijn oor.

En ik beloofde mezelf… ook deze nacht gaat voorbij!

Mijn leerpunten uit dit verhaal:

  • Ik neem mezelf mee waar ik ook naartoe ga. Vluchten voor mijn eigen gevoel heeft totaal geen zin.
  • Overal is er wat, je kunt je beter richten op je eigen shit en dat opruimen.
  • Als je gaat voor rust, neem dan ook rust. Je brein kan toch niets nieuws opnemen met een vol hoofd. Geef je brein de ruimte om je creativiteit op gang te laten gaan.
  • Angst is een keuze
  • Er zijn altijd gedachten die je wél helpen, waarom zou je dan blijven hangen in niet helpende gedachten?
  • Alles gaat voorbij, je kunt er beter doorheen ademen dan weerstand bieden.
  • Ik ben dankbaar voor de dappere politiemensen!

Heb ik nog een les gemist?

Ik ben eigenlijk wel toe aan de Netraite nu. En jij? #zinin

6 gedachten over “Hoe overleef je een horrornacht?”

  1. Hé Jolanda.

    Wat een verhaal zeg, hoop dat je na die nacht toch nog aan je broodnodige rust toegekomen bent.

    Als ik dit soort dingen lees, (over die mug dan), moet ik altijd denken aan een spreuk die ik een hele tijd geleden hoorde:

    If you think you’re too small to make an impression; try going to sleep with a mosquito in your room….

    Je zult hem waarschijnlijk al wel kennen maar vond hem in dezen wel heel toepasselijk.

    Veel rust en groeten.

    Will Peeters

    Beantwoorden
    • Gelukkig heb ik de nacht daarna geslapen als doornroosje 🙂

      hahah wat een toepasselijke spreuk! Nee, ik kende hem nog niet. Maar nu ga ik hem niet meer vergeten!

      Bedankt Will.

      Beantwoorden
  2. Ha ha, die Jolanda. Je weet dat ik een groot beeldend vermogen heb en zie het al helemaal voor me! Wat heb jij een aantal uren gebaald. En maar goed dat je zelf al zo veel van het (je eigen) menselijke brein afweet.

    Ik heb nog een extra advies / les voor je: neem volgende keer een klamboe mee als je op vakantie gaat 🙂

    Liefs,
    Monique

    Beantwoorden

Plaats een reactie